قصاص كه در تورات آمده ، فرار كنند ، براى اين كار نزد رسول خدا آمدند و ايشان نيز حكم به قصاص كردند . . . اين افراد از اهل سنت مىگويند آيات 41 تا 43 كه پيش از آيه مورد بحث در همين سوره مائده قرار دارند ، در اين باره است قرآن مىفرمايد : . . . يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ مِنْ بَعْدِ مَواضِعِهِ يَقُولُونَ إِنْ أُوتِيتُمْ هذا فَخُذُوهُ وَ إِنْ لَمْ تُؤْتَوْهُ فَاحْذَرُوا وَ مَنْ يُرِدِ اللَّهُ فِتْنَتَهُ فَلَنْ تَمْلِكَ لَهُ مِنَ اللَّهِ شَيْئاً أُولئِكَ الَّذِينَ لَمْ يُرِدِ اللَّهُ أَنْ يُطَهِّرَ قُلُوبَهُمْ لَهُمْ فِي الدُّنْيا خِزْيٌ وَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذابٌ عَظِيمٌ * سَمَّاعُونَ لِلْكَذِبِ أَكَّالُونَ لِلسُّحْتِ فَإِنْ جاؤُكَ فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ أَوْ أَعْرِضْ عَنْهُمْ وَ إِنْ تُعْرِضْ عَنْهُمْ فَلَنْ يَضُرُّوكَ شَيْئاً وَ إِنْ حَكَمْتَ فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ * وَ كَيْفَ يُحَكِّمُونَكَ وَ عِنْدَهُمُ التَّوْراةُ فِيها حُكْمُ اللَّهِ ثُمَّ يَتَوَلَّوْنَ مِنْ بَعْدِ ذلِكَ وَ ما أُولئِكَ بِالْمُؤْمِنِينَ آنان [ يهوديان ] كلام را از جاى خودش منحرف مىكنند [ شلاق زدن را به جاى رجم قرار مىدهند ] و به خود مىگويند اگر [ رسول خدا ] اين را [ حكم به شلاق را ] داد بگيريد و اگر اين [ حكم ] را نداد [ امر به رجم را ] زير بار نرويد . . . پس [ اى رسول ما ] اگر نزد تو آمدند بين آنان [ طبق حكم خدا ] داورى كن و يا از آنان دورى گزين اگر از آنان اعراض كردى هيچ ضرر و زيانى به تو نمىرسانند و اگر ميان آنان حكم كردى به عدالت حكم كن خداوند افراد عادل را دوست دارد * و چگونه تو را داور قرار مىدهند در حالى كه تورات نزد آنان است در آن حكم خدا هست آن‌گاه از آن حكم سر مىپيچند و آنان مؤمن نيستند . اين قول بدون دليل و مخالف با اقوال تمام صحابه است و متن اين آيات در ردّ آن كافى است چون بيان حكم خدا درباره رجم و قصاص كه در تورات آمده پيش از آيه مورد بحث ( در آيات 45 تا 50 ) مطرح شده است . يهودهم در زمان نزول اين سوره در اواخر بعثت تار و مار شده سر جايش نشسته در موقعيتى نيست كه بخواهد به حضرت زيانى بزند تا خداوند وعده به حفظ ايشان دهد . ب ) مورد نزول درباره عيب‌جويى يهود و استهزاء به اسلام : احتمال ديگرى كه در مورد نزول آيه مورد بحث مطرح شده آن است كه رسول خدا تا پيش از نزول اين آيه